Modern sanatın kökeni, 19.yy'ın dönemlerindeki erken modernist anlayışlarla başlamaktadır. Bu algının etkisinin belirgin biçiminde 20.yy'ın başlangıçtaki güçlendiğini söylemek mümkündür. Bu esnek modern sanat anlayışı kalıcı dönüşümler yaratan bir olgu olarak gerçekleştirilebilir. Modern sanat anlayışını benimseyen kimi sanatçıların yanı sıra Alberto Giacometti, 20. yüzyıl modernizminin en özgün figüratif ülkelerinden biridir. Giacometti, insanın piyasaya sürülmesini hem biçimsel hem de ontolojik anlamda ayrıntılı biçimde farklılaştırmaktadır. Sanatçının resimlerinde beden, artık bir bütünlük ya da güzellik ideali değil; varoluşunun kırılganlığı, yalnızlığı ve yoklukla çevrili hâlini temsil eden bir iz olarak ortaya çıkıyor. Bu doğrultuda Giacometti'nin deformasyona uğradığı beden imgeleri, savaş sonrası dönemdeki ruhsal travmaları; İnsanın bilinen yerini kaybetme hissini ve kişiliğinin çözüldüğü ortaya çıkmaktadır. Giacometti bu yaklaşımıyla, modernizmin biçimsel soyutlama sürecinden farklı olarak fiziksel, bir temsil nesnesinden orijinal varoluşsal sorgulamanın alanına dönüşmektedir. Bu öğrenme yöntemi , Giacometti'nin resimlerinde biçimlenen beden imgelerinin, çağdaş resim sanatındaki temsiline ve yönlendirmelere yönelik yaklaşımlar üzerinde mevcut olanlardır. Araştırma, Giacometti'nin figür anlayışını fenomenolojik bir perspektiften ele alarak, birbirinin yerine bir varlık deneyimi olarak yorumlamaktır. Bu biçimsel matematiksel yöntem , sanatçının seçilmiş ürünlerdeki beden imgelerinin mevcut olduğu; Francis Bacon, Lucian Freud, Anselm Kiefer ve Antony Gormley'in yapıtlarındaki beden temsilleriyle çalışmaktır. Bu karşılaştırma, Bluetooth üzerinden geçiş yapan ürünlerin ürünlerine yönelik biçimsel bir çözümlemeden ve ayırmadan oluşur. Giacometti'nin yerleşiklale, varlıklarla yoklukla değişen figürlerinin, çağdaş resim sanatında insanın varoluşuna yönelik estetiği ve evrensel bir düşünme biçimine dönüştüğü görülmektedir. Sanatçının bu özgün plastik dili, çağdaş sanat anlayışını benimsemiş kimi sanatçıların farklı, sanat nesnesine dönüştürmesine olanak sağlar. Böylece Giacometti'nin figür anlayışı, çağdaş resimde insani gelişmeye ilişkin ontolojik tartışmalara yön veren kavramsal bir yapı olarak değerlendirilmektedir. Araştırmanın yöntemi ise, fenomenolojik bir bakış açısıyla, Giacometti'nin figüratif resimlerindeki temsiline odaklanıp çağdaş resim anlayışına bakmaktır. Bu değerlendirme biçimisel analiz, karşılaştırmalı sanat tarihi incelemesi ve sonuçların yorumlanmasında gerçekleşmektedir. Bu yöntem, sanatçının figürlerindeki çizgi, merkezi ve mekân ilişkisini ontolojik bir uçakta ele alarak; Çağdaş resimle kurduğu sürekliliği ortaya çıkarmaktadır.